NEWS
Europe has invited the world’s scientists in. Let’s give them a reason to stay
This is an opinion article by Natalia Dave, head of Strategy and Funding at the Centre for Genomic Regulation (CRG) in Barcelona.
Last year, Nature asked scientists in the United States if they were thinking of leaving the country. Three in four of the 1,600 people who answered said yes.
The proportion of people who said yes was highest among young researchers who had finished a PhD, with many saying they were looking at jobs in Europe and Canada.
Soon after, the European Commission launched Choose Europe, a promise to make our continent the place where researchers want to build their lives. It began with €500 million and has grown to almost €900 million, with the number of national and regional schemes for researchers rising from 65 to 101. Catalonia had already launched Catalunya Talent Bridge, aimed specifically at researchers working in the US.
The most concrete part of Choose Europe is a pilot called Choose Europe for Science. It pays institutions to hire postdocs, with one condition. When the EU money ends, the host must keep the researcher for two more years and find the money itself.
But paying for two extra years of a salary is a real cost. To do it well, we must plan careers, not just projects, and value every kind of scientific career, not only the one that ends with leading a lab.
For decades, a career in science has meant a chain of short contracts. Two years here, three years there, often in a new country each time. Too many good people leave research, not because they stopped being good at it, but because they could not sustain a future.
The first call received 58 proposals, and fewer than one in three was funded. Spain sent more proposals than any other country, nine in total. Two of the 16 winning projects are run from Barcelona.
Closer to home, the gaps are easy to see. Spain and Catalonia have good schemes like Ramón y Cajal, ATRAE, ICREA, Serra Húnter and Beatriu de Pinós.
Yet they struggle to have a collective impact. Some schemes are open only to certain types of institution. Others aim to make researchers independent but give them little or no money for their own research. And people whose careers keep science running in other ways, such as staff scientists and research managers, have almost no competitive funding at all.
The next Choose Europe for Science call opens on 8 December, with €51 million. Meanwhile, the EU is deciding the shape of FP10, its next big research programme, which starts in 2028. Choices made now will decide whether it becomes a lasting part of how Europe hires scientists.
On Tuesday we will bring together many of the people who shape those choices here at the CRG. With our co-organisers EU-LIFE, we will host the European Commission, Spain's State Research Agency and the Catalan government, getting them to sit with the coordinators of the two Barcelona projects, who know first-hand where the pilot works and where it sticks.
Can institutions realistically keep researchers when the grant ends? How can European, Spanish and Catalan schemes join up into one path? And what place should Choose Europe have in FP10?
Europe, Spain and Catalonia each pay for different stages of the same career. If they do not talk to each other, researchers fall into the gaps.
A young scientist choosing where to live does not read policy papers. They ask simpler questions. Will this job still exist in five years? Can I build a family here? If I do good work, will there be a next step?
Europe has told researchers to come, but we must also show them how to stay.
EN CASTELLANO
Europa ha invitado al talento científico global a venir. Démosles motivos para quedarse
El año pasado, la revista Nature preguntó a la comunidad científica de Estados Unidos si se planteaba abandonar el país. Tres de cada cuatro de las 1.600 personas encuestadas dijeron que sí.
La proporción fue aún mayor entre los jóvenes que habían terminado su doctorado. Buena parte de ellos decía estar buscando ofertas de trabajo en Europa y Canadá.
Poco después, la Comisión Europea lanzó Choose Europe, con la promesa de convertir nuestro continente en un lugar donde la comunidad investigadora quiera construir su vida. La iniciativa arrancó con 500 millones de euros y ha crecido hasta casi los 900 millones, mientras que los programas nacionales y regionales dirigidos al personal investigador han pasado de 65 a 101. Cataluña ya había puesto en marcha el Catalunya Talent Bridge, ideado específicamente para quienes investigan en Estados Unidos.
La parte más concreta de Choose Europe es un programa piloto denominado Choose Europe for Science. Financia a las instituciones para contratar personal de investigación posdoctoral con una condición: cuando se agote el dinero europeo, la organización anfitriona debe mantener a esa persona dos años más en su puesto y buscar la financiación por su cuenta.
Pero pagar dos años más de salario es un coste real. Para hacerlo bien, tenemos que planificar carreras profesionales, no solo proyectos, y valorar todas las trayectorias científicas, no únicamente la que culmina al frente de un laboratorio.
Durante décadas, dedicarse a la ciencia ha significado encadenar contratos cortos. Dos años aquí, tres allá, a menudo cada vez en un país distinto. Demasiada gente valiosa abandona la investigación no porque haya dejado de ser buena en lo que hace, sino porque no ha podido construir un proyecto de vida.
La primera convocatoria recibió 58 propuestas, y menos de una de cada tres obtuvo financiación. España mandó más propuestas que ningún otro país: nueve en total. Dos de los 16 proyectos seleccionados se coordinan desde Barcelona.
Si miramos más cerca, las lagunas saltan a la vista. España y Cataluña cuentan con buenos programas, como el Ramón y Cajal, ATRAE, ICREA, Serra Húnter o Beatriu de Pinós.
Sin embargo, les cuesta funcionar como un conjunto. Algunos solo están abiertos a determinados tipos de institución. Otros buscan que el personal investigador gane independencia, pero le dan poco o ningún dinero para sus propios proyectos. Y quienes sostienen la ciencia desde otros perfiles, como el personal científico de plantilla o los equipos de gestión de la investigación, carecen casi por completo de financiación competitiva.
La próxima convocatoria de Choose Europe for Science se abre el 8 de diciembre, con 51 millones de euros. Mientras tanto, la UE está dando forma al FP10, su próximo gran programa marco de investigación, que arrancará en 2028. Las decisiones que se tomen ahora determinarán si Choose Europe se consolida como una pieza estable de la forma en que Europa contrata talento científico.
Este martes reuniremos en el CRG a muchas de las personas que influyen en esas decisiones. Junto a EU-LIFE, con quien coorganizamos la jornada, acogeremos a la Comisión Europea, la Agencia Estatal de Investigación y la Generalitat, para sentarlas a la misma mesa que las coordinadoras de los dos proyectos dirigidos desde Barcelona, que saben de primera mano dónde funciona el piloto y dónde se atasca.
¿Pueden las instituciones, siendo realistas, retener a su personal investigador cuando se acaba la financiación? ¿Cómo pueden los programas europeos, españoles y catalanes articularse en un único itinerario? ¿Y qué lugar debe ocupar Choose Europe en el FP10?
Europa, España y Cataluña financian etapas distintas de una misma carrera profesional. Si no hablan entre sí, el personal investigador queda en tierra de nadie.
Un joven científico que está decidiendo dónde irse a vivir no lee informes de política científica. Se hace preguntas más sencillas. ¿Seguirá existiendo este puesto dentro de cinco años? ¿Puedo formar una familia aquí? Si hago un buen trabajo, ¿habrá una próxima fase?
Europa ha invitado a la comunidad investigadora a venir, pero también debemos mostrarle cómo quedarse.
Natalia Dave es directora del departamento de Estrategia y Financiación del Centro de Regulación Genómica (CRG), en Barcelona.
EN CATALÀ
Europa ha convidat el talent científic global a venir. Donem-los motius per quedar-se
L'any passat, la revista Nature va preguntar a la comunitat científica dels EUA si es plantejava marxar del país. Tres de cada quatre de les 1.600 persones enquestades van respondre que sí.
La proporció va ser encara més alta entre els joves que havien completat el doctorat. Una bona part va dir que buscava ofertes de feina a Europa i al Canadà.
Poc després, la Comissió Europea va llançar Choose Europe, amb la promesa de fer del nostre continent el lloc on la comunitat investigadora vulgui construir la seva vida. La iniciativa va començar amb 500 milions d'euros i ha crescut fins a gairebé 900 milions, mentre que els programes nacionals i regionals destinats al personal investigador han passat de 65 a 101. Catalunya ja havia posat en marxa el Catalunya Talent Bridge, dissenyat específicament per a aquells que investiguen als Estats Units.
La part més concreta de Choose Europe és un programa pilot anomenat Choose Europe for Science. Finança institucions per contractar personal de recerca postdoctoral amb una condició: quan s'esgotin els diners europeus, l'organització amfitriona ha de mantenir aquesta persona en el seu càrrec durant dos anys més i buscar el finançament pel seu compte.
Però pagar dos anys més de salari és un cost real. Per fer-ho bé, hem de planificar carreres professionals, no només projectes, i valorar totes les carreres científiques, no només la que culmina al capdavant d'un laboratori.
Durant dècades, dedicar-se a la ciència ha significat encadenar contractes curts. Dos anys aquí, tres allà, sovint cada vegada en un país diferent. Massa gent valuosa deixa la recerca no perquè hagi deixat de ser bona en el que fa, sinó perquè no ha estat capaç de construir un projecte de vida.
La primera convocatòria va rebre 58 propostes, i menys d'una de cada tres va rebre finançament. Espanya va enviar més propostes que cap altre país: nou en total. Dos dels 16 projectes seleccionats es coordinen des de Barcelona.
Si mirem més de prop, les llacunes són evidents. Espanya i Catalunya tenen bons programes, com el Ramón y Cajal, ATRAE, ICREA, Serra Húnter o Beatriu de Pinós.
Tanmateix, tenen dificultats per funcionar en conjunt. Alguns només estan oberts a determinats tipus d'institucions. D'altres promouen que el personal investigador guanyi independència, però li donen pocs diners, o cap, per als seus propis projectes. I les persones que donen suport a la ciència des d'altres perfils, com ara científics de plantilla o equips de gestió de recerca, gairebé no disposen de finançament competitiu.
La propera convocatòria Choose Europe for Science s'obre el 8 de desembre, amb 51 milions d'euros. Mentrestant, la UE està configurant l'FP10, el seu proper gran programa marc de recerca, que començarà el 2028. Les decisions preses ara determinaran si Choose Europe es consolida com una peça estable de com Europa contracta talent científic.
Aquest dimarts reunirem al CRG moltes de les persones que influeixen en aquestes decisions. Juntament amb EU-LIFE, amb qui coorganitzem l'esdeveniment, donarem la benvinguda a la Comissió Europea, a l'Agència Estatal de Recerca i a la Generalitat, per asseure'ls a la mateixa taula que els coordinadors dels dos projectes liderats des de Barcelona, que saben de primera mà on funciona el pilot i on es queda encallat.
Poden les institucions, realment, retenir el seu personal investigador quan s'acaba el finançament? Com es poden articular els programes europeus, espanyols i catalans en un sol itinerari? I quin lloc hauria d'ocupar Choose Europe en l'FP10?
Europa, Espanya i Catalunya financen diferents etapes de la mateixa carrera professional. Si no es comuniquen entre elles, el personal investigador es queda en terra de ningú.
Un jove científic que està decidint on anar a viure no llegeix informes de política científica. Es fa preguntes més senzilles. Continuarà existint aquesta posició d'aquí a cinc anys? Puc formar una família aquí? Si faig una bona feina, hi haurà una propera fase?
Europa ha convidat la comunitat investigadora a venir, però també hem de mostrar-li com quedar-se.
Natalia Dave és directora del departament d'Estratègia i Finançament al Centre de Regulació Genòmica (CRG) de Barcelona.

